Παπαϊωάννου Θανάσης - Ενθύμιον Αθηνών, Η Αθήνα, Ο Πειραιάς Και Τα Προάστια Στις Αρχές Του Αιώνα Μας

άμεσα διαθέσιμο -20%

Την ιδέα της έκδοσης αυτού του λευκώματος μου την έδωσε η συλλογή μου από σπάνιες παλιές κάρτες της Αθήνας. Κάθε τόσο που τις κοιτούσα, ένιωθα όλο και περισσότερο την ανάγκη να τις δουν κι άλλοι, όσο πλατύτερα γίνεται. Ήταν μια παρόρμηση που τελικά μου επιβλήθηκε. Αισθανόμουν κάτι σαν χρέος, σαν υποχρέωση, να μιλήσω στους ανθρώπους για το πόσο όμορφη ήταν κάποτε η Αθήνα, για το πόσο ασυλλόγιστα τη θυσίασαν στο βωμό της ασύδοτης κερδοσκοπίας, της ανεξέλεγκτης καταστροφής των πάντων.
Ο αείμνηστος Δημήτριος Καμπούρογλου έλεγε για τη νεότερη Αθήνα στα γεράματά του: "Η πρώτη δουλειά που θα κάνη ο πλουτίσας υιός μετά τον θάνατον τον πατρός του είναι να γκρεμίση το πατρικόν του σπίτι". Και πράγματι, σαν κάποιος να μας έχει πείσει ότι πρέπει να καταστρέφουμε ό,τι παλιό και όμορφο βρίσκουμε μπροστά μας, όλοι εμείς οι νεότεροι Αθηναίοι (χωρίς βέβαια να υπάρχει ποτέ πάνω από μας κάποιο κράτος, που να είναι σε θέση να ελέγξει και να απαγορεύσει ουσιαστικά) ανασκουμπωθήκαμε και καταπιαστήκαμε με ζήλο με το γκρέμισμα των παλιών παραδοσιακών νεοκλασικών κτιρίων, με τη μετατροπή κάθε γραφικής μονοκατοικίας με την αυλή της και τις γλάστρες της σε πολυκατοικία, με το ξερίζωμα κάθε λογής πράσινου. Χωρίς πολλή σκέψη καταπατήσαμε πάρκα και ρίξαμε μπάζα στις ακτές του Φαλήρου, αφού πρώτα φροντίσαμε να βρωμίσουμε και τη θάλασσα, ώστε σήμερα η καλοκαιρινή απόλαυση, το μπάνιο, να σημαίνει μια ολοήμερη εκδρομή χιλιόμετρα μακριά.
Έτσι φτιάξαμε την καινούρια μας πόλη. Ατέλειωτες σειρές από τσιμεντένια ράφια, όπου στοιβάζονται οι άνθρωποι, στα πιο πάνω οι πλουσιότεροι, στα κάτω οι πιο φτωχοί. Κι ανάμεσα στις σειρές με τα ράφια αφήσαμε κάτι στενά περάσματα που παριστάνουν τους δρόμους, ίσα ίσα για να στριμώχνουμε τ' αυτοκίνητά μας, όχι ν' αναπνέουμε.
Κάποτε κάποτε, όταν πια αισθανόμαστε πολύ ένοχοι, το ξεπερνούμε με την αναφορά στην παλιά δόξα της πόλης μας, την αναμφισβήτητη. Μιλάμε για τον Περικλή, για τους κωμικούς και τους τραγικούς της ποιητές, για το Μαραθώνα και την Ακρόπολη. Νιώθουμε έτσι κάπως δικαιολογημένοι, αφού όλα υπακούουν στο νόμο της φθοράς.
Άραγε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε απέναντι στην αδυσώπητη εξέλιξη; Τέτοια ερωτήματα όμως παίρνουν σκληρή απάντηση. Αν κανείς κοιτάξει απλά τι έκαναν όλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι με τις δικές τους παλιές πόλεις, θα καταλάβει πως μόνο στην Ελλάδα, και ειδικότερα στην Αθήνα, η απληστία έφτασε σε τέτοια ζωώδη επίπεδα.
Δυστυχώς δεν έχω καμιά από τις ειδικότητες εκείνες που θα μπορούσαν να βοηθήσουν πιο πραχτικά στην ανάσταση, αν υπάρχει ακόμα τρόπος, της παλιάς όμορφης Αθήνας μας. Δεν είμαι πολεοδόμος ή αρχιτέκτονας ή κάτι τέτοιο. Ούτε μπορώ να σταθώ δίπλα στους μεγάλους αθηναιολάτρες και αθηναιογράφους, τον Καμπούρογλου, τον Σκουζέ, τον Δημητριάδη και τόσους άλλους, που έζησαν από κοντά την ωραία εκείνη εποχή, μας τη ζωντάνεψαν μεσ' απ' τα βιβλία τους, και ορισμένοι απ' αυτούς καταπιάστηκαν με επιστημονική θεώρηση και φώτισαν με ιστορική ακρίβεια παλαιότερες, ανεξερεύνητες ως τότε περιόδους της Αθήνας και της αθηναϊκής κοινωνίας, όπως η Φραγκοκρατία και οι πρώτοι αιώνες της Τουρκοκρατίας.
Τα μοναδικά μου εφόδια και κίνητρα ήταν η αγάπη μου για την Αθήνα, η πλούσια συλλογή μου από παλιές καρτ-ποστάλ και η πεποίθηση πως έτσι θα συμβάλω κι εγώ στο να ξεκινήσει η διαδικασία της αποτελμάτωσης. Έρχομαι, απλά, να ξυπνήσω μέσα στις καρδιές όλων αυτών που αγαπούν την Αθήνα μια νοσταλγία, όχι νοσηρή αλλά δυναμική, έτοιμη να μετασχηματιστεί σε θέληση για τη σωτηρία όσης ομορφιάς δεν πέθανε.
Στην προσπάθειά μου αυτή είχα την εξαιρετική τύχη να συνεργαστώ με τον γραφίστα Μιχάλη Ιερωνυμίδη, έναν πραγματικό καλλιτέχνη, που στο λεύκωμα αυτό ξεπέρασε τη συνηθισμένη συμβατική προσφορά, και έδωσε τον εαυτό του, το χρόνο του, όλο το μεγάλο του ταλέντο. Τον ευχαριστώ πολύ. 

64,00 € 80,00 €
Please select variants first