ΑΧ! ΕΡΩΤΑ…

Περιγραφή

Θυμάμαι την υπέροχη στιγμήμπροστά μου πρόβαλες εσύσαν φευγαλέο όραμα, σαν πνεύμααγνής καθάριας ομορφιάς.Στης θλίψης μου τ’ ανέλπιδο μαρτύριο,στης αγωνίας μου τη μάταιη σπουδήπολύ καιρό αντηχούσε η φωνή σουκι ονειρευόμουν την ωραία σου μορφή.Τα χρόνια περνούσανη θύελλα των παθών σκόρπισετα πρώτα όνειρά μου και ξέχασατην τρυφερή φωνή και την ουράνιαομορφιά σου.Στην ερημιά, στης εξορίας το σκοτάδιοι μέρες σέρνονταν αργά χωρίς Θεό,χωρίς έμπνευση και δάκρυ,χωρίς ζωή, χωρίς αγάπη, κι ομορφιά.Ξαφνικά, ξυπνάει η ψυχή μουκαι να που πρόβαλες εσύσαν φευγαλαίο όραμα, σαν πνεύμααγνής καθάριας ομορφιάς.Η καρδιά μου χτυπάει μεθυσμένηγι’ αυτήν αναστήθηκαν ξανάθεότητα, έμπνευση και δάκρυζωή, κι αγάπη, κι ομορφιά.